Spannend, comfortabel, grappig: Sally’s gezinsreis naar de Zuid-Pantanal

Een Brits gezin, vier dagen op een veeranch in vol bedrijf aan de rivier de Aquidauana, verteld door Sally zelf

Sally Heal (48) komt uit een dorpje midden in Engeland. Ze is lerares, al leidt ze tegenwoordig vooral andere leraren op. Haar dochter woonde al een jaar in Chili en was met vrienden ook al eens in Brazilië geweest.

In de Chileense winter wilde het gezin de warmte opzoeken. Sally, haar man en hun twee volwassen kinderen (20 en 22 jaar) kozen voor Brazilië. Costa Rica stond ook op het lijstje, maar viel af: duurder, lastige vliegroutes en regenachtig weer. Het werd hun eerste reis naar Brazilië en hun tweede bezoek aan Zuid-Amerika.

Ze begonnen in Rio de Janeiro, waar het hele gezin weg van was, en op Ilha Grande. Daarna vlogen ze westwaarts naar Campo Grande. Het doel? Dieren en planten zien, en proeven hoe Brazilië echt is buiten de grote steden. Ze waren bijna naar het Amazonegebied gegaan, maar kozen uiteindelijk voor de Pantanal: het moerasgebied van 210.000 km² in Mato Grosso en Mato Grosso do Sul. Daar wilde haar man al vanaf het begin naartoe.

Eind augustus 2026 verbleef het gezin vier dagen in Pousada Aguapé, een lodge aan de oever van de rivier de Aquidauana. Ze maakten een Pantanal-tour vanuit Campo Grande, georganiseerd door PlanetaEXO en begeleid door een lokale gids. Dit is haar verhaal. Lees hieronder verder!

Een veeranch in bedrijf, geen vijfsterrenhotel

Sally rekende op een heel eenvoudige lodge. Dat klopte maar half. “Het was eenvoudig, maar veel groter dan ik dacht en veel comfortabeler”, vertelt ze. De douche viel mee. Buiten de kamer had het gezin bovendien ruimte om spullen te laten drogen en in de schaduw te zitten.

Pousada Aguapé ligt op een traditionele veeranch die al ruim 150 jaar in handen is van dezelfde familie. Er zijn 15 kamers, een zwembad en een plek met hangmatten. Juist die eenvoud zocht Sally. “Als ik naar de Pantanal ga, wil ik niet slapen op een plek die aanvoelt als een vijfsterrenhotel. Dan kan ik net zo goed ergens anders naar een vijfsterrenhotel gaan.”

Ze wilde de Pantanal in zijn puurste vorm. “Gordeldieren die door het restaurant lopen, vogels die op het terras landen terwijl je zit te eten, toekans die over je hoofd vliegen en ara’s die naast je nestelen terwijl je in het zwembad ligt… Het was gewoon geweldig.”

Op de ranch wordt nog altijd gewoon gewerkt. Sally keek graag naar de pantaneiros (de lokale cowboys), “elk met een eigen zadel en een mes achter in de broek gestoken”, die volkomen ontspannen met de paarden omgingen. Een heel andere manier van leven, zeker. Maar het voelde eerlijk, bijna poëtisch.

👉 Lees meer: Waar overnachten in de Pantanal

De gids die aan een ander tafeltje ging zitten

Sally’s eerste herinnering aan Bruno, de gids van het gezin, heeft niets met dieren te maken. Ze kwamen net op tijd voor de lunch aan in de lodge, en hij ging aan een ander tafeltje zitten. “Hij ging er niet van uit dat we bij hem wilden zitten, tot we hem zelf uitnodigden om mee te eten en te kletsen. Hij had er echt respect voor dat het onze vakantie was. Dat vond ik heel fijn.”

Daarna kwamen de dieren, en zijn scherpe blik. Het eerste dier dat ze zagen, was een grote nandoe, de forse loopvogel die Brazilianen ema noemen. Bruno herkende de vogel meteen en wist zelfs dat het een vrouwtje was. Bij elke vogel daarna noemde hij de soort, en vaak ook de leeftijd.

Op de rivier was hij onafgebroken alert en spotte hij het ene dier na het andere. Sally was zo onder de indruk dat ze hem vroeg hoe hij dat allemaal zag. Zijn antwoord: hij wist waar hij naar zocht, namelijk een heel klein beetje beweging. Ze plakt er zelfs een getal op. “We hadden 80% van alles wat we zagen gemist als Bruno het niet had aangewezen.”

Bruno en de schipper waren goed op elkaar ingespeeld en draaiden de boot steeds zo dat iedereen het beste zicht en de beste foto had. Bij een groep brulapen probeerde Rafael, die bij de lodge werkt, hun roep na te doen, tot grote hilariteit van Sally’s zoon. Bruno speelde het spelletje mee. “Het is een ziekte, hoor. We moeten hem maar gewoon zijn gang laten gaan met die geluiden”, grapte hij.

👉 Lees meer: Dieren van de Pantanal: wildlife in Brazilië

Miereneters, toekans en een erg volle hagedis

De eerste boottocht was meteen spannend: vlak voor de boot lag een kaaiman. Eén gezinslid (we hebben beloofd niet te zeggen wie) was doodsbang. De gidsen maakten er een vaste grap van, en meteen ook een lesje, want kaaimannen willen niets met mensen te maken hebben. “Je hoeft alleen maar ‘ksst, ksst’ te roepen en op ze af te lopen, dan gaan ze ervandoor”, legt Sally uit.

Daarna volgden de waarnemingen elkaar snel op. Rond het zwembad vlogen toekans. Gordeldieren, miereneters, nandoes en capibara’s doken op in aantallen die Sally nooit eerder had gezien.

Eén vondst is haar bijgebleven: een leeg nandoe-ei, met de hagedis die het had opgegeten er nog naast. “Hij lag daar gewoon, vol en voldaan, met een leeg ei naast zich”, vertelt ze. “Niet echt fraai, maar wel best gaaf.”

Het enige dier dat zich nooit liet zien, was de jaguar. De troost kwam later, van een Hongaars gezin waarmee ze tijdens de boottochten bevriend waren geraakt. Dat gezin reisde door naar de Noord-Pantanal en stuurde Sally “de allermooiste foto’s en video’s van jaguars, want ze hebben er heel veel gezien”.

Goed om te weten: in de Noord-Pantanal heb je de meeste kans op een jaguar, terwijl de Zuid-Pantanal uitblinkt in de dieren die rond de ranches leven, zoals Sally ze zag. In beide regio’s geldt: in de droge tijd, van juli tot oktober, verzamelen de dieren zich rond het water dat nog over is.

👉 Lees meer:

• Noord- of Zuid-Pantanal: welke regio bezoeken
• Beste reistijd voor de Pantanal

Het grootste paard voor de kleinste ruiter

Sally had nog nooit op een paard gezeten. “Best intimiderend. En ze gaven me het grootste paard, terwijl ik maar 1,57 m ben.” Later hoorde ze waarom: het was het oudste en rustigste paard van de ranch.

Van alle activiteiten vond het gezin deze rit het leukst. “Ik denk dat dat onze beste dag was”, zegt Sally. De gids die voorop reed, was “geweldig, gewoon heel grappig”. Steeds spoorde hij de paarden van haar zoon en dochter net iets sneller aan, “gewoon om ze uit hun comfortzone te halen en er samen even om te lachen”. En daarna ging het dwars door het water.

Wat Sally het meest waardeert, is hoe ze het landschap vanaf het paard beleefde. “Je komt dicht bij de dieren en de natuur, en je hebt het gevoel dat je er middenin zit, in plaats van in een auto. In een auto sta je altijd een beetje los van wat je beleeft. Op een paard voelt dat heel anders.”

En dan was er nog het gevoel iets te hebben bereikt. “Achteraf heb ik het gevoel dat ik iets heb gedaan wat ik in het VK nooit had gedaan”, blikt ze terug.

Caipirinha’s, toetjes en zes fruittatoeages

Het eten in de lodge? Volgens Sally “uitzonderlijk”. Met twee hongerige volwassen kinderen en “een man die echt dol is op vlees” telde de hoeveelheid net zo zwaar als de kwaliteit. Op allebei scoorde de lodge goed. De verrassing zat in het dessert: taarten en toetjes zoals je ze in het VK niet vindt.

De taalbarrière stond een goede lach nooit in de weg. “Zij waren nieuwsgierig naar ons en wij naar hen”, vertelt ze. “Je zou het grappen over en weer kunnen noemen, maar dan eerder met gebaren dan met woorden.”

Op een avond mocht Sally het overnemen van Rosana, die achter de bar werkt, en voor iedereen caipirinha’s maken. “We dansten en zongen, en het was echt heel grappig.” Er zat ook een plan achter. “Ik wilde leren hoe je ze maakt, zodat ik ze thuis zelf kon maken.”

Het gekste souvenir kwam van Rafael, een andere gids van de lodge. Het gezin zag een tijdelijke tatoeage op zijn arm en vroeg ernaar, waarop hij aanbood om bij hen ook zo’n tatoeage te zetten. Hij gebruikte daarvoor een mengsel van houtskool en vruchtensap dat er bij het wassen in een paar weken langzaam afgaat. Sally liet er zes zetten. Toen wij haar spraken, was er nog maar één over, op de hand die ze nauwelijks had gewassen. Waarom? Dat lees je in het volgende deel van het verhaal.

Een gebroken vinger en een team dat niet in paniek raakte

Het ongeluk gebeurde op het minst avontuurlijke moment van de reis. Na paardrijden, wandelen en boottochten speelde Sally met haar zoon volleybal in het zwembad. Toen raakte de bal haar “gewoon ongelukkig”. Haar vinger was helemaal gebroken.

“Niemand had dit kunnen zien aankomen. Het was niemands schuld”, benadrukt ze. “Denk aan alles wat we hebben gedaan, zoals paardrijden en wandelen: daarbij had van alles kunnen gebeuren. Maar nee. We waren gewoon lekker aan het ontspannen.”

En dat terwijl ze ver van de bewoonde wereld waren. “We zaten behoorlijk afgelegen in de Pantanal, eigenlijk midden in het niets, en het had een complete ramp kunnen worden.” Het dichtstbijzijnde ziekenhuis lag ongeveer een uur rijden verderop, over een onverharde weg. De manager van de lodge reed Sally ernaartoe, zorgde voor haar en vertaalde alles. Ook Bruno was in het ziekenhuis een grote hulp. “Iedereen bleef ook heel rustig. Niemand raakte in paniek, en dat was echt fijn om te zien.”

Haar kinderen bleven in de lodge en deden gewoon mee aan de activiteiten. “Toen ik terugkwam, hadden ze het zo leuk gehad”, vertelt ze. “[Het team] maakte van wat een nachtmerrie had kunnen worden een heel leuke dag voor mijn kinderen, en zorgde ontzettend goed voor me. Ik was ze zo dankbaar.”

Toch werd de reis door de blessure ingekort. Het plan was een paar dagen São Paulo en daarna de Iguazú-watervallen. Sally vloog in plaats daarvan met haar zoon eerder naar huis, terwijl haar man en dochter terug naar Chili gingen om te skiën.

Was Brazilië veilig? Sally’s eerlijke antwoord

Voor vertrek waarschuwden meerdere mensen het gezin dat Rio de Janeiro en São Paulo gevaarlijk konden zijn. Sally ervoer het anders. “Ik heb me nooit in gevaar gevoeld. Ik heb me nooit ongemakkelijk gevoeld. Dat was een verrassing, maar wel een prettige.”

Ze heeft er een theorie over, en die zegt net zoveel over de reiziger als over het land. “Als ik reis, verwacht ik altijd dat mensen hartelijk, gastvrij en vriendelijk zijn. En ik denk echt dat dat deels komt door hoe je je gedraagt als gast in iemands land. Hoe je je gedraagt, bepaalt vaak hoe je wordt ontvangen.”

In de Pantanal ging die hartelijkheid samen met veel humor. “Ook al spreek je de taal niet, het personeel van de lodge was zo lief en zo grappig”, zegt ze vol lof. Over de service voor haar gezin was ze dik tevreden.

Sally’s tips voor een eerste reis naar de Pantanal

Haar eerste tip was kort en krachtig: “Reis met PlanetaEXO.” Haar redenen zijn praktisch, net als de rest van haar advies.

Boek via iemand die de lodges kan bereiken

Vanachter een computer in het VK de Pantanal boeken bleek lastiger dan het gezin had gedacht. “Je weet niet goed waar je naar zoekt, je spreekt de taal niet en je weet niet echt hoe je contact opneemt met de lodges. Ik denk dat veel lodges alleen via reisorganisaties werken.” Haar dochter vond PlanetaEXO online. Door een annulering kwam er een vierpersoonskamer vrij, en het gezin boekte pas drie tot vier weken voor aankomst.

Daarna deed de communicatie de rest. “Ik wist precies wat ik ging doen en wat ik kon verwachten. Ik wist zelfs welke kleren ik moest meenemen.” Ergens anders had ze een bagageregel gelezen (alleen zachte tassen, maximaal 15 kg). Toen ze die verkeerd begreep en in paniek raakte, zette één bericht van het PlanetaEXO-team haar meteen weer op het goede spoor.

Reis met een gids die jouw taal spreekt

“Hij liet de Pantanal tot leven komen”, zegt Sally over Bruno. “Zonder Bruno hadden we er lang niet zoveel uit gehaald, denk ik. En zijn Engels was uitstekend, dat hielp echt.”

Bij deze tour is een Engelssprekende privégids inbegrepen, naast de Portugeessprekende lokale gids van de lodge.

Stap op een paard

Ook als je nog nooit paard hebt gereden. Sally en haar man waren allebei beginner, en toch werd dit hun beste dag.

De gidsen van de ranch laten beginners rustig wennen aan het rijden en houden een prettig tempo aan. Omdat de paarden kalm stappen, kom je opvallend dicht bij de dieren.

Neem de tijd

Haar laatste tip geeft ze aan iedereen die er voor het eerst naartoe gaat. “Neem je tijd en doe het rustig aan. Laat de natuur gewoon over je heen komen, in plaats van overal naar te zoeken”, raadt ze aan.

👉 Lees meer: 10 reistips voor de Pantanal

Spannend, comfortabel, grappig

We vroegen Sally om de Pantanal in drie woorden te beschrijven. Met een knipoog stelde ze eerst één voorwaarde: “Zonder mijn gebroken vinger te noemen.”

Spannend, “omdat het spannend voelde toen we er waren.” Comfortabel, “en dan bedoel ik niet alleen dat de bedden lekker lagen. Ik bedoel dat je je meteen thuis voelt.” En grappig. “We hebben veel gelachen, met de mensen en met mijn gezin. Het was echt leuk.”

Nog op het lijstje: jaguars, Fernando de Noronha en de watervallen die ze miste

Brazilië gaf het gezin een verlanglijstje mee. Haar man wil de jaguars van de Noord-Pantanal zien. Sally wil naar Fernando de Noronha, de Lençóis Maranhenses en de Iguazú-watervallen, want door haar blessure moest ze haar reis inkorten.

Ook Rio en Ilha Grande krijgen een herkansing. Het gezin was er al, maar het weer zat niet mee. “Ik zou het graag eens in de zon zien”, zegt ze.

👉 Lees meer: Waar je jaguars spot in de Pantanal

De Zuid-Pantanal ontdekken met PlanetaEXO

Dankzij het verhaal van Sally en haar gezin weet je hoe bezoekers langs de rivier de Aquidauana worden ontvangen, en wat de Zuid-Pantanal voor je in petto heeft. Nu nog met eigen ogen zien!

PlanetaEXO is een ecotoerismeplatform dat gespecialiseerd is in tours in de Zuid-Pantanal. Samen met ervaren lokale gidsen en touroperators regelen we de logistiek (de transfer vanuit Campo Grande, de lodge, de maaltijden en het activiteitenprogramma), zodat jouw gezin zich helemaal op de beleving kan richten. Neem nu contact op!